[fic]Life of Joseph &Catherine:2

posted on 23 Aug 2013 19:18 by sage0-0nu in Switzerland directory Fiction, Entertainment, Knowledge
The Life of Joseph & Catherine ตอน 2 : โจเซฟ
---------------
ความเดิม
"แม่!!!!!!" โจเซฟตะโกนออกมาสุดเสียง เขารู้ดีว่าแม่ไม่มีทางกลับมาหาเขาอีกแล้ว 
แม่ของเขาพามาทิ้งที่หมู่บ้านหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก
ยังดีที่เขายังมีพี่ชาย - ยูซุฟ - ที่เป็นคนจิตใจเข้มแข็งอยู่เคียงข้าง
--------------

"โจเซฟ! เราจะมาอยู่กันข้างถนนแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่" ยูซุฟกล่าวกับโจเซฟ
"แล้วจะให้เราไปไหนละพี่ ที่นี่ที่ไหนก็ไม่รู้" โจเซฟเอ่ยอย่างท้อแท้ทั้งน้ำตา
"แกคุ้นๆกับหมู่บ้านนี้มั้ยหละ จำได้มั้ยว่าเราเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง"
"แค่คุ้นๆหนะพี่ แต่ผมจำไม่ได้หรอก"
ยูซุฟชี้นิ้วออกไปที่ภูเขาลูกหนึ่งข้างหมู่บ้าน สังเกตเห็นหมู่บ้่านเล็กๆอีกแห่งอยู่ข้างบน
"นั่นมัน... หมู่บ้านของคุณตานี่!!" โจเซฟตาเป็นประกาย
"ใช่แล้ว ปีที่แล้ว ตอนเรามาเยี่ยมตาบนเขา เราก็ผ่านหมู่บ้านนี้นะแหละ ตอนนี้เห็นทีเราคงต้องเดินเหนื่อยขึ้นเขากันหน่อยแล้ว.. แกก็คงไม่ยอมนอนเป็นขอทานอยู่ที่นี่ใช่มั้ย"
โจเซฟส่ายหน้า "ไปกันเถอะพี่!!"

ทั้งสองผ่านเวลาทั้งวันกับการเดินขึ้นเขาสูง
ตกเย็นวันนั้นสองพี่น้องก็มาถึงหมู่บ้านในที่สุด
ทั้งสองจำบ้านของตาได้อย่างแม่นยำ โจเซฟพุ่งตรงไปเคาะประตูบ้านอย่างเร็ว
ไม่นานประตูถูกก็เปิดออกจากภายใน เผยร่างชายชราวัยราว 60
ใบหน้าชายชรามีรอยเหี่ยวย่นสะท้อนความกร้านโลกชัดเจน แต่ก็ยังแฝงความอ่อนโยนไว้
ชายชราแสดงสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นเด็กทั้งสอง
"นี่มัน... หลานตา... โจเซฟกับยูซุฟไม่ใช่เหรอ!!" ชายชราพูดไปพลางกวาดตามอง
"แล้วพวกเอ็งมากันได้ยังไงนิ...แล้วแม่เอ็งไม่มาด้วยเหรอ.."
เด็กทั้งสองพุ่งโผลเข้ากอดชายชรา
"แม่.. แม่ผม..." โจเซฟสะอื้นในอ้อมอกตา
"ทิ้งพวกเราไปแล้ว" ยูซุฟช่วยต่อคำ
ชายชราเข้าใจเรื่องราวในทันที
"อย่างนี้เองสินะ.. ตาคิดอยู่แล้วว่าต้องมีวันนี้.. แม่ของพวกเจ้านะคงจะหนีตามแฟนใหม่ไปแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ นับตั้งแต่วันนี้ ตาจะดูแลพวกเจ้าเอง เก่งมากที่มาหาตาได้ถึงนี่" ชายชราบอกแก่หลานชายทั้งสองด้วยความสงสารและห่วงใย

ชายชราเป็นคนขยันทำงานตั้งแต่หนุ่ม จนตอนนี้อายุเลย60แล้ว มีสมบัติมากมายก่ายกองที่พร้อมจะเป็นมรดกแก่ลูกหลานยามตนจากไป ชายชรามีลูกสองคน คนเล็กเป็นลูกสาวซึ่งเป็นแม่ของโจเซฟซึ่งหนีตามแฟนหนุ่มหายไปแล้ว ส่วนอีกคนนะเหรอ..เป็นหนุ่มร่างใหญ่ที่จิตใจค่อนข้างจะคับแคบไปสักหน่อย เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาแห่งเดียวกับชายชราผู้พ่อนี่เอง อนึ่ง...โจเซฟและยูซุฟคงอาศัยกับตาไปจนโตได้สบาย ถ้าไม่มีลุงผู้คนนี้

"นี่มัน!...ไอ้แขก!! พวกแกมาได้ยังไง!!?"
นี่เป็นประโยคแรกที่ลุงพูดกับโจเซฟยุซุฟในเช้าวันต่อมาที่คุณลุงแวะมาเยี่ยมตาที่บ้าน

อ้ออ ยังจำได้ใช่ไหมว่าเด็กสองคนนี้เป็นลูกครึ่งอาหรับ (อ่านจากตอน1)

สมัยก่อนคนประเทศนี้จะไม่ชอบคนอาหรับมากๆ เพราะถือว่าเป็นพวกมาหากินและแย่งงานในแผ่นดินประเทศนี้ โจเซฟและยูซุฟจึงติดร่างแหแห่งความเกลียดชังไปโดยปริยาย ซึ่งคุณตาก็รู้ดีถึงจุดนี้ เห็นทีจะมีก็แต่คุณตาเพียงคนเดียวนี่แหละ ที่รักหลานลูกครึ่งอาหรับสองคนนี้อย่างจริงใจ

"ใจเย็นก่อนลูก.. ก็น้องสาวแกมันทิ้งหลานสองคนนี้ไปกับแฟนแล้วนะ พ่อเลยจะเลี้ยงหลานสองคนนี้จนโตที่นี่เอง" ตาชิงตัดบทอธิบายให้ลุงฟังก่อนที่เด็กๆจะตอบคำ

ชีวิตของโจเซฟกับยูซุฟในบ้านของคุณตาก็ไม่ค่อยจะราบรื่นนัก เพราะมีคุณลุงคอยกลั่นแกล้งอยู่ตลอดเวลา ทั้งใส่ความ ทั้งด่าทอด้วยถ้อยคำต่างๆนานา จนถึงขั้นลงไม้ลงมือบ้างก็มี

เค้าว่ากันว่าตามจริงสาเหตุที่คุณลุงคอยกลั่นแกล้งเด็กสองคนนี้นั้น ไม่ใช่เพราะเรื่องมีเชื้ออาหรับหรอก... แต่เป็นเพราะว่าคุณลุงหวังฮุบมรดกคนเดียวต่างหาก!!

เหตุการณ์ก็ดำเนินแบบทรงตัวไปอยู่ 4-5 ปี การกลั่นแกล้งของลุงดูจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่การใส่ความว่าเด็กทั้งสองคิดร้ายกับตาเพื่อหวังมรดกก็มี ด้วยความอึดอัดมันทับถมมานาน พร้อมกับอายุของทั้งสองที่เริ่มจะทำงานอะไรได้บ้างแล้ว ยูซุฟจึงตัดสินใจบอกกับคุณตาว่าจะขอแยกกับคุณตาออกไปดูแลตัวเองและโจเซฟด้วยลำแข้ง ตอนแรกคุณตาเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ก็ต้องยอมให้กับการยืนกรานของตัวยูซุฟเอง

ในวันที่ทั้งสองออกจากหมู่บ้านไป.. แม้จะไม่มีใครเห็นคุณลุงในวันนั้น แต่ก็มั่นใจได้เลยว่าเขาคงแอบยิ้มในมุมมืดกับการออกจากหมู่บ้านของเด็กๆอย่่างแน่นอน... แหงสิ..มรดกทั้งหมดก็คงไม่พ้นมือของเขาแล้ว
 
ตามอ่านตอนใหม่ล่าสุดได้ที่

edit @ 23 Aug 2013 19:18:59 by sage_nu

Comment

Comment:

Tweet

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...