สวิสมีเรื่อง 2 :พลัง

posted on 13 Jan 2013 05:58 by sage0-0nu in Switzerland directory Diary
อยู่บล๊อกผมก็เหมือนกลายร่างเป็นไดอารี่ซะอย่างนั้น
นานแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ลองสังเกตประมาณ 100 เรื่องที่ผ่านมา ส่วนมากจะเป็นการยัดรูปถ่ายพร้อมคำอธิบายทั้งนั้น
(ด้วยเหตุที่ว่ามันเขียนง่ายดี และคนอ่านก็ซึมซับง่ายดี)
วันนี้ผมก็จะมาเล่าปรากฎการณ์ประหลาดๆ
ผมไม่รู้ว่าคนอื่นเคยสัมผัสมันหรือเปล่า
บางคนอาจจะดูมันประหลาดมหัศจรรย์
บางคนอาจจะมองมันเป็นแค่เรื่องธรรมดา
แต่สำหรับผมเพิ่งสัมผัสมันมาไม่นานนัก เลยอยากจะมาขอเล่าหน่อยแล้วกัน 
(มันออกจะนามธรรมหน่อยๆ ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะเข้าใจได้มั้ย)
 
ตอนนี้ผมมาลองศึกษาตัวเองดูใหม่..​ผมก็พบเรื่องราวที่น่าประหลาดใจกับตัวเองขึ้น
ผมพบว่าตัวเองเป็นโรค "กลัวการอยู่คนเดียว" ไปซะแล้ว
สมัยก่อน ทั้ง ม ปลาย ทั้ง ป ตรี ไม่เคยมีปัญหาอย่างนี้เลย
สมัยก่อนสามารถทำการบ้าน อ่านหนังสือ เล่นเกม ทำงานวิจัยได้ทั้งวันคนเดียว
แต่เดี๋ยวนี้ทำไม่ได้แล้ว!! 
 
ทำไมหละ!?
ผมมารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนข้อนข้าง sensitive กับความรู้สึกตัวเองมาก
ถ้าอารมณ์ความรู้สึกตอนไหนไม่ดีพอ ตอนนั้นก็จะทำอะไรไม่ออกจริงๆ..
มันเป็นอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงเป็นตัวอักษรดี
ถ้ามีมัน ผมจะสามารถขับเคลื่อนตัวเองให้ทำอะไรก็ได้
ถ้าไม่มีมัน ผมจะทำอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าจะพยายามยังไงก้ตาม
ผมอยากเรียกอารมณ์ความรู้สึกนั้นว่า..​"พลัง"
 
ลองศึกษาตัวเองดูดีๆก็พบว่าตัวเอง "ขาดพลัง" อย่างมาก!!!
ขาดพลังในการทำงาน ขาดพลังในการมีชีวิตอยู่
เราเลยต้องหาที่พึ่งจากเพื่อนฝูงคนรู้จักให้มีพลังที่จะอยู่ต่อไป..
ก็เลยกลายเป็นโรคกลัวการอยู่คนเดียวซะนี่!!
ถ้าไม่มีพลัง ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย สรุปก็เลยต้องไปหาเพื่อนฝูงขอแชร์พลังด้วย
แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้อีก เพราะไม่มีใครจะมีเวลาว่างอยู่กับเราตลอดหรอก..
 
แล้วตอนนี้ผมก็พบวิธีแก้ขัดปัญหานี้ชัวคราวได้อยู่!!
(แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าวิธีนี้มันใช้ได้กับคนอื่นหรือเปล่า)
 
ประหลาดแท้ ที่วิธีขอแชร์พลังจากคนอื่นทางนี้เนี่ย..
มันเป็นการซึมผ่านตัวกลางตัวหนึ่ง...
เป็นตัวกลางที่ผมรู้จักมา 4-5 ปีแล้วแต่ไม่เคยจะสนใจสังเกตมันอย่างดี
ผมซึมซับพลังผ่านตัวอักษรผ่านบล๊อกในอินเตอร์เนต!!!!
 
มันไม่ใช่บล๊อกทั่วๆไป แต่เป็นเหล่าบล๊อกที่ผู้เขียนมีพลังอยู่เต็มเปี่ยม
มันไม่ใช่บล๊อกเสริมกำลังใจ แต่เป็นบล๊อกพูดเรื่องทั่วๆไป เรื่องวันๆธรรมดา..
เป็นผมก็สัมผัสได้ว่า ผู้เขียนมีพลังแบบเอ่อล้นเลย..
พลังมันเอ่อล้นจนเพียงผมสัมผัสกับอักษรเหล่านั้นแล้วรู้สึกขนลุก!!
 
ว่าแล้วอยู่ๆก้เหมือนมีพลังบางอย่างมาขับเคลื่อนสมอง
จากที่เคยรู้สึกง่วงๆ ก้ตื่นพลัน พร้อมจะทำงานอื่นที่ productive ต่อ
พูดไปก็เหมือนโฆษณาชวนเชื่อเพื่อขายผลิตภัณฑ์ยังไงก็ไม่รู้
 
เอาเป็นว่า.. ในระหว่างนี้..ที่ผมจะหา source พลังสำหรับตัวเองอยู่เนี่ย
ผมขอรับแชร์พลังจากบล๊อกหนึ่งๆก่อนละกัน
จนกว่าจะถึงจุดที่ผมสร้างพลังที่ว่าได้เอง
 
 
ปล.รู้สึกตลกตัวเองดี ที่ต้องมาเขียนเรื่องอะไรประหลาดนามธรรมแบบนี้
แต่จุดประสงค์ที่เขียนเรื่องนี้ ก็เพราะเผื่อบางคนประสบปัญหาเดียวกับผม จะได้มีทางแก้ชั่วคราว
(เผื่อเฉยๆนะเผื่อ.. ไม่ได้จริงจังมากมาย) 

edit @ 13 Jan 2013 06:29:35 by sage_nu

Comment

Comment:

Tweet

ผมเข้าใจอารมนั้นดี จิงๆก็อยู่กับครอบครัวครับ แต่ว่าอารมขาดเพื่อนวัยเดียวกันมันก็มีอ่ะ เหงามากบางครั้งแต่ผมใช้ตระกูลเมจเสจเม้ามอย ทั้งหลายช่วยครับ ช่วยได้เยอะมากจริงๆ บล็อคก็เป็นส่วนนึงก็ชีวิตเช่นกัน โดยรวมๆเรียกได้ว่า โลกออนไลน์ เนาะ ไม่รู้ว่าไร้เน็ตสักวันชีวิตจะเป็นไง (โทรด่าศูนย์) 5555 Hot!

#5 By p.cobra on 2013-01-17 04:01

อาการแบบนี้เป็นบางวูบๆ เหมือนกัน แต่พอโฟกัสกับงานได้ก็หายconfused smile

#4 By wesong on 2013-01-15 00:00

@mfxegxef  เมื่อวานลองบ้าง.. เลยไปดูหนัง ปรากดไม่ต้องอ่านหนังสือสอบเลยคับ 55  อินกับหนังจัด เก็บไปคิดต่ออีก XD

#3 By sage_nu on 2013-01-14 17:59

ซึมซับจากหนังสือกับบล็อกเหมือนกันค่ะ
ชอบอ่านเรื่องของคนอื่น ความคิดของคนอื่น
อ่านแล้วสบายใจดีนะ
 :D

#2 By winter-moonlight on 2013-01-13 20:02

ผมซึมซับจากพวกหนังครับ บางทีเวลาขี้เกียจๆ เฟลๆ ดูหนังก็ลุกมาปล่อยพลังได้เลย sad smile

#1 By XEGXEF on 2013-01-13 08:45

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...